O ośrodku
Historia ośrodka
Historia Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego w Dobrej to opowieść o stopniowym budowaniu miejsca edukacji, opieki i codziennego wsparcia dla uczniów oraz ich rodzin.
Od 1961 roku
Ponad sześć dekad wspólnej historii
Ośrodek rozwijał się razem z potrzebami uczniów i ich rodzin. Kolejne etapy tej historii pokazują, jak z niewielkiej placówki powstało dostępne miejsce edukacji, terapii i opieki.
- 1961
- Początek działalności
- 2017
- Otwarcie nowej części
- Dziś
- Edukacja, terapia i opieka
Początki
Historia Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego w Dobrej rozpoczęła się . Placówkę utworzono z myślą o dzieciach z terenu powiatu limanowskiego, które potrzebowały specjalistycznej edukacji, opieki oraz miejsca w internacie.
Formalnie ośrodek został powołany orzeczeniem organizacyjnym z , nr KOS IV Spec. - 8a/12/61, za zgodą Ministra Oświaty wyrażoną w piśmie z . Początkowo działał pod nazwą Państwowy Zakład Wychowawczy w Dobrej i obejmował szkołę podstawową specjalną oraz internat.
Pierwszym dyrektorem placówki była Maria Tokarz. Następnie funkcję tę objął Władysław Joniec, który odegrał ważną rolę w organizowaniu i rozwijaniu ośrodka.
Pierwszą siedzibą został budynek kolonijny ZBM Kraków. Obiekt ten istnieje do dziś, choć na przestrzeni lat został znacznie przebudowany i rozbudowany.
W pierwszym roku działalności w ośrodku przebywało 36 wychowanków. Ich liczba szybko rosła - najpierw do 77, później do 104, a następnie do 117 osób. Początki nie były łatwe. Cały personel, razem z pracownikami obsługi, liczył zaledwie cztery osoby. Stopniowo urządzano kolejne pomieszczenia oraz zagospodarowywano teren wokół placówki.
Rosnąca liczba wychowanków sprawiła, że potrzebny stał się osobny internat dla dziewcząt. Po przeprowadzeniu remontu nowy budynek oddano do użytku w grudniu 1964 roku. Warunki powoli się poprawiały, choć liczba dzieci nadal pozostawała bardzo wysoka. Większość wychowanków korzystała wówczas z pomocy finansowanej przez Skarb Państwa.
Rozwój w latach 60. i 70.
W roku szkolnym 1965/1966, dla uczczenia tysiąclecia Państwa Polskiego, wspólnymi siłami wybudowano boisko szkolne w parku.
Kolejne boisko powstało w roku szkolnym 1977/1978, tym razem bezpośrednio przy placówce. W jego budowie uczestniczyli również wychowankowie ośrodka. Obiekt otrzymał nawierzchnię bitumiczną i umożliwiał grę w piłkę nożną, ręczną, siatkową oraz koszykówkę. Powstała także bieżnia.
W roku szkolnym 1975/1976 ośrodek wziął udział w wojewódzkim konkursie na najlepiej zorganizowaną placówkę tego typu. Zajął drugie miejsce i otrzymał nagrodę w wysokości 2000 złotych.
Maria Konopnicka patronką ośrodka
W roku szkolnym 1983/1984 Państwowemu Zakładowi Wychowawczemu w Dobrej nadano imię Marii Konopnickiej. Od września 1984 roku placówka działała już pod nazwą Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy w Dobrej.
Był to ważny moment w historii szkoły. Nowa nazwa lepiej oddawała charakter prowadzonej tutaj działalności, łączącej naukę, wychowanie, opiekę oraz przygotowanie uczniów do możliwie samodzielnego życia.
Przebudowa i nowe możliwości
W roku szkolnym 1991/1992 dyrektorem placówki został Tadeusz Kielar. W kolejnych latach rozpoczęły się duże zmiany w głównym budynku ośrodka.
Wybudowano kotłownię, a nad nią dwie dodatkowe sale lekcyjne. Przebudowano również wnętrze obiektu. Duże sale podzielono na mniejsze klasy i sypialnie dla chłopców. W jednej części budynku działał internat, a w drugiej szkoła. Dzięki temu zajęcia mogły odbywać się na jedną zmianę.
W 1995 roku, po wielu staraniach ówczesnego dyrektora, rozpoczęto budowę nowego obiektu ośrodka.
Rok szkolny 1999/2000 przyniósł reformę systemu edukacji i powstanie gimnazjów. W SOSW w Dobrej utworzono wówczas pierwszą klasę gimnazjum specjalnego.
funkcję dyrektora objęła Zofia Skowronek. We wrześniu 2000 roku oddano do użytku dolną część nowego budynku. Znalazły się w niej kuchnia z zapleczem, jadalnia, świetlica oraz pracownia gospodarstwa domowego.
Nowy budynek bez barier
W roku szkolnym 2002/2003 zakończono kolejny ważny etap rozbudowy. Do użytku przekazano cały nowy budynek, zaprojektowany bez barier architektonicznych.
Na parterze znalazły się sale lekcyjne, pracownie, gabinety do zajęć rewalidacyjnych oraz pomieszczenia administracyjne. Piętro przeznaczono na internat.
W 2003 roku w ośrodku powstała dwuletnia Zasadnicza Szkoła Zawodowa dla uczniów z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim. Młodzież kształciła się w zawodzie kucharza małej gastronomii, a po ukończeniu szkoły przystępowała do egzaminu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe.
Szkoła przysposabiająca do pracy
dyrektorem ośrodka została Danuta Gąsior. W tym okresie oferta placówki została poszerzona o trzyletnią szkołę przysposabiającą do pracy.
Była ona przeznaczona dla uczniów z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym oraz dla osób z niepełnosprawnościami sprzężonymi. Nauka skupiała się na rozwijaniu samodzielności, umiejętności potrzebnych w codziennym życiu oraz praktycznych czynności przygotowujących do przyszłej aktywności, między innymi w warsztatach terapii zajęciowej.
W 2011 roku ośrodek obchodził jubileusz 50-lecia działalności. Uroczystość połączono z obchodami Dnia Edukacji Narodowej. Wzięli w niej udział przedstawiciele władz powiatowych i lokalnych, pracownicy szkoły oraz osoby, które przez wcześniejsze lata były związane z placówką.
Kolejne zmiany i inwestycje
W 2012 roku na budynku ośrodka zamontowano kolektory słoneczne służące do podgrzewania wody. W tym samym czasie, dzięki środkom pozyskanym z projektu unijnego, szkoła otrzymała nowe pomoce dydaktyczne i rehabilitacyjne.
Od roku szkolnego 2012/2013 Zasadnicza Szkoła Zawodowa została przekształcona w trzyletnią szkołę kształcącą w zawodzie kucharza. Jej absolwenci mogli zdobywać pełne kwalifikacje zawodowe potwierdzone egzaminem, na takich samych zasadach jak uczniowie innych szkół zawodowych.
W tym samym okresie konieczne stało się wyłączenie z użytkowania starego budynku ośrodka. Jego stan techniczny nie pozwalał już na bezpieczne prowadzenie zajęć. Wcześniej odbywały się tam przede wszystkim zajęcia sportowe, artystyczne, uroczystości oraz szkolne wydarzenia.
Po zamknięciu budynku zrobiło się bardzo ciasno. Stołówka służyła jednocześnie jako sala gimnastyczna i świetlica, a część lekcji szkoły zawodowej oraz szkoły przysposabiającej do pracy odbywała się w pomieszczeniach internatu. Brak odpowiedniego miejsca był dużym utrudnieniem zarówno dla uczniów, jak i pracowników szkoły.
Władze powiatu znały ten problem, jednak przez długi czas przeszkodą pozostawał brak środków na rozbudowę.
Rozbudowa ośrodka
Starania dyrekcji oraz rodziców uczniów przyniosły w końcu rezultat. Inwestycję wpisano do planu budżetowego Starostwa Powiatowego w Limanowej na lata 2014-2015.
W październiku 2014 roku rozpoczęto rozbiórkę starego budynku i pierwszy etap budowy nowej części ośrodka. W 2015 roku zwiększono dofinansowanie inwestycji ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, co pozwoliło rozpocząć drugi etap prac.
Budowa zakończyła się w 2016 roku. Cała inwestycja kosztowała około 3,1 miliona złotych. Ponad jedna trzecia tej kwoty pochodziła ze środków PFRON.
odbyło się uroczyste otwarcie nowej części ośrodka. Powstały w niej:
- sala gimnastyczna z zapleczem szatniowym i sanitarnym,
- magazyny,
- sala do gimnastyki korekcyjnej,
- duża świetlica,
- sala doświadczania świata,
- pracownie przysposobienia do pracy,
- nowe sale lekcyjne.
Był to jeden z najważniejszych momentów w historii placówki. Po wielu latach uczniowie i nauczyciele otrzymali przestrzeń dostosowaną do swoich rzeczywistych potrzeb.
Ośrodek bliski uczniom
Na przestrzeni kolejnych lat odnawiano pomieszczenia szkolne i internatowe, wymieniano podłogi i drzwi oraz doposażano sypialnie i świetlice. Pokoje w internacie urządzano tak, aby były wygodne, przyjazne i możliwie najbardziej przypominały domowe wnętrza.
Część prac wykonano dzięki materiałom otrzymanym od firmy Śnieżka. Była to nagroda zdobyta przez placówkę w konkursie „Kolorowe Boiska” w latach 2015 i 2016.
Stopniowo rozwijano także wyposażenie pracowni komputerowej. Szkoła korzystała z komputerów, laptopów, projektorów multimedialnych i tablicy interaktywnej, uzupełniając sprzęt w miarę dostępnych możliwości.
Najważniejsi zawsze pozostawali jednak uczniowie. Organizację nauki i opieki dostosowywano do ich możliwości, potrzeb oraz tempa rozwoju. Każdy miał otrzymać szansę na własny sukces - czasem był nim zdany egzamin, czasem samodzielnie wykonane zadanie, a czasem przełamanie codziennej trudności.
O sile ośrodka od początku decydowali ludzie: uczniowie, ich rodziny, nauczyciele, wychowawcy oraz pracownicy, którzy przez kolejne lata wspólnie tworzyli to miejsce. Dzięki nim szkoła mogła się zmieniać, rozwijać i coraz lepiej przygotowywać swoich wychowanków do dorosłego życia.
